% of Purchased parts cost

         เป็นดัชนีระหว่างค่าวัสดุสิ้นเปลืองซึ่งหมายถึงชิ้นส่วนต่าง ๆ ที่ใช้สิ้นเปลืองและหมดไปในการผลิตในงวดนั้น ๆ กับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร ค่าวัสดุสิ้นเปลืองหรือค่าโสหุ้ยเป็นค่าใช้จ่ายที่สามารถควบคุมได้และไม่ควรจะมีมากเกินค่าเฉลี่ยของอุตสาหกรรมเพราะถ้ามีมากเกินไปจะแสดงถึงการรั่วไหลของค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น

Purchased parts cost ratio =	ค่าวัสดุสิ้นเปลือง
	ต้นทุนการผลิต + ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร + ค่าตอบแทนแรงงาน
	รวมทั้งสถานประกอบการ (แรงงานทางตรงและแรงงานทางอ้อม)

% of Subcontracting cost

        เป็นดัชนีระหว่างค่าจ้างเหมาจ่ายที่จ่ายให้กับหน่วยงานภายนอกเพื่อผลิตสินค้าสำเร็จรูปให้กิจการกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร ดัชนีนี้อาจมีส่วนช่วยตัดสินใจในการลงทุนเพิ่มของกิจการ กล่าวคือหากดัชนีมีค่าสูงกิจการอาจจะต้องพิจารณาว่าถ้ากิจการผลิตด้วยตนเองแทนการจ้างผลิต จะคุ้มค่ากับการลงทุนหรือไม่ จำเป็นต้องขยายสายการผลิตหรือลงทุนในเครื่องจักรเพิ่มหรือไม่ เป็นต้น หรือในอีกลักษณะหนึ่งคือกิจการสามารถลดต้นทุนส่วนนี้ลงได้หรือไม่

Subcontracting cost ratio =	ค่าจ้างเหมาจ่ายที่จ้างหน่วยงานภายนอกผลิต
	ต้นทุนการผลิต + ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร + ค่าตอบแทนแรงงาน
	รวมทั้งสถานประกอบการ (แรงงานทางตรงและแรงงานทางอ้อม)

% of Production labor cost

        เป็นดัชนีระหว่างค่าตอบแทนแรงงานทางตรงหรือเฉพาะในส่วนของโรงงานกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร ถ้าดัชนีนี้สูงกว่าค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรมจะส่งผลถึงประสิทธิภาพของกิจการในด้านอื่นได้ การวิเคราะห์ควรพิจารณาควบคู่กับ Amount of processing per employee เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพการผลิตของแรงงานกับสัดส่วนต้นทุนแรงงานดังกล่าว สามารถชี้วัดความสามารถในการแข่งขันด้านต้นทุนแรงงานของกิจการโดยเปรียบเทียบกับค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรม นอกจากนี้ยังใช้วัดความเข้มข้นของการใช้แรงงานในกิจการได้

Production labor cost ratio =	ค่าตอบแทนแรงงานประจำ + ค่าตอบแทนแรงงานชั่วคราว
	ต้นทุนการผลิต + ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร + ค่าตอบแทนแรงงาน
	รวมทั้งสถานประกอบการ (แรงงานทางตรงและแรงงานทางอ้อม)

% of Depreciation

        เป็นดัชนีระหว่างค่าเสื่อมราคาอาคาร โรงงาน เครื่องจักร อุปกรณ์ในการผลิตกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร การวิเคราะห์ควรพิจารณาควบคู่กับ Efficiency of machinery investment เพราะหากกิจการลงทุนในเครื่องจักรอุปกรณ์ในการผลิตมากแต่ใช้ไม่เต็มที่ ก็จะส่งผลให้ค่าเสื่อมราคาต่อหน่วยผลิตสูง และส่งผลให้ต้นทุนการผลิตเพิ่มขึ้นด้วย นอกจากนั้นดัชนีนี้สามารถบอกถึงประเภทของกิจการได้ กล่าวคือถ้าดัชนีนี้มีค่าสูงกว่า % of Production labor cost นั่นแสดงว่าเป็นกิจการที่ใช้ความเข้มข้นของทุนในรูปของเครื่องจักรในการผลิต (Capital Intensive Industry) เป็นต้น

Depreciation ratio =	ค่าเสื่อมราคาอาคารโรงงาน เครื่องจักร อุปกรณ์ในการผลิต
	ต้นทุนการผลิต + ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร + ค่าตอบแทนแรงงาน
	รวมทั้งสถานประกอบการ (แรงงานทางตรงและแรงงานทางอ้อม)

% of Rent

        เป็นดัชนีระหว่างค่าเช่าอาคาร เครื่องจักร อุปกรณ์ที่ใช้ในการผลิตกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร หากดัชนีนี้สูงกว่าค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรม กิจการจะต้องหันมาทบทวนนโยบายการลงทุนใหม่ระหว่างการลงทุนเพิ่มในอาคาร เครื่องจักร และอุปกรณ์ที่ใช้ในการผลิตกับเงินที่เสียไปในรูปของค่าเช่า ซึ่งจะต้องมีปัจจัยต่างๆ เข้ามาร่วมในการพิจารณาด้วย เช่น กลยุทธ์ของกิจการในระยะยาว ภาวะและแนวโน้มอุตสาหกรรม สภาพคล่องของกิจการ ความสามารถในการก่อหนี้ และความสามารถในการทำกำไรของกิจการ เป็นต้น

Rent ratio =	ค่าเช่าอาคาร เครื่องจักร อุปกรณ์ที่ใช้ในการผลิต
	ต้นทุนการผลิต + ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร + ค่าตอบแทนแรงงาน
	รวมทั้งสถานประกอบการ (แรงงานทางตรงและแรงงานทางอ้อม)

% of Maintenance cost

        เป็นดัชนีระหว่างค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมเครื่องจักรประจำปี ซึ่งหมายถึง ค่าใช้จ่ายที่ใช้เพื่อซ่อมแซมหรือบำรุงรักษาเครื่องจักรเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่รวมค่าซ่อมแซมเครื่องจักรที่เกิดขึ้นโดยมีผลให้เครื่องจักรสามารถใช้งานได้อีกเป็นเวลานานกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร การวิเคราะห์ควรพิจารณาควบคู่กับ Efficiency of machinery investment เพราะถ้าดัชนีนี้มีค่าสูงกว่าค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรมในขณะที่ Efficiency of machinery investment สูงด้วย Maintenance cost ที่เกิดขึ้นอาจมีส่วนช่วยในการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กิจการ คือช่วยให้เครื่องจักรสามารถทำงานได้มีประสิทธิภาพตาม capacity ในทางตรงข้ามหากเกิดค่าใช้จ่ายในส่วนนี้มากในขณะที่ไม่เกิดการเพิ่มผลผลิตตาม อาจต้องพิจารณาว่าเครื่องจักรเก่าเกินไปและจำเป็นต้องมีการปรับเปลี่ยนหรือไม่ รวมไปถึงความรู้ความเข้าใจของผู้ใช้เครื่องจักรหรือผู้บำรุงรักษา เป็นต้น

Maintenance cost ratio =	ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมเครื่องจักรประจำปี
	ต้นทุนการผลิต + ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร + ค่าตอบแทนแรงงาน
	รวมทั้งสถานประกอบการ (แรงงานทางตรงและแรงงานทางอ้อม)

% of Utility & energy cost

        เป็นดัชนีระหว่างค่าพลังงาน เช่น ค่าไฟฟ้า น้ำประปา น้ำมันเตา ถ่านหิน และอื่น ๆ กับต้นทุนที่เกิดขึ้นของ กิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร ในอุตสาหกรรมหนักค่าพลังงานจะเป็นค่าใช้จ่ายทางตรงที่ค่อนข้างสูงและมีผลกระทบต่อมูลค่าเพิ่มของกิจการเช่นกัน หากดัชนีมีค่าสูงเมื่อเปรียบเทียบกับค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรม แสดงว่ากิจการมีการใช้พลังงานสิ้นเปลือง ซึ่งอาจเกิดขึ้นจากการใช้เครื่องจักรอย่างไม่ถูกวิธี ก่อให้เกิดการสูญเสียในกระบวนการผลิตสูง หรือกระบวนการผลิตที่ไม่มีประสิทธิภาพ ทำให้มีงาน Rework ที่ต้องนำกลับไปผลิตใหม่ สิ่งเหล่านี้นอกจากจะทำให้กิจการมีภาระต้นทุนที่สูงขึ้น ยังส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอีกด้วย

% of Total labor cost

        เป็นดัชนีระหว่างค่าตอบแทนแรงงานและค่าสวัสดิการต่างๆ ของกิจการทั้งหมดกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงาน และผู้บริหาร ผลต่างระหว่าง % of Total labor cost กับ % of Production labor cost จะเป็นดัชนีในส่วนของค่าแรงงานทางอ้อมหรือในส่วนของสำนักงานเปรียบเทียบกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ดัชนีนี้สามารถใช้พิจารณาถึงความสามารถในการแข่งขันด้านต้นทุนแรงงานของกิจการและกำหนดนโยบายค่าจ้างแรงงานของกิจการ การวิเคราะห์ควรพิจารณาควบคู่กับ % of Amount of processing per employee เพราะค่าตอบแทนแรงงานคือส่วนแบ่งที่แรงงานได้รับจากมูลค่าเพิ่มที่เกิดขึ้นในกิจการ หากดัชนี % of Total Labor cost สูง ในขณะที่ % of Amount of processing per employee ต่ำ นั่นแสดงถึงมูลค่าเพิ่มที่เกิดขึ้นในกิจการถูกจัดสรรไปสู่แรงงานมากเกินไป ซึ่งจะมีผลทำให้ส่วนของการดำเนินงานหรือส่วนที่เจ้าของทุนได้รับต่ำ

% of Total manufacturing cost

        เป็นดัชนีระหว่างต้นทุนที่เกิดขึ้นในส่วนผลิตทั้งหมดทั้งในส่วนของต้นทุนทางตรงและ ต้นทุนทางอ้อมเปรียบเทียบกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร ดัชนีนี้จะให้ภาพกว้าง ๆ ของกิจการเปรียบเทียบระหว่างสัดส่วนต้นทุนที่ใช้ในการผลิตและต้นทุนในส่วนการขายและบริหาร เพื่อใช้เปรียบเทียบกับ ค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรมและเพื่อกำหนดเป็นนโยบายค่าจ้างแรงงานต่อไป เมื่อพิจารณาควบคู่กับ Personal expense to amount of processing ratio และ Salaries & allowance for director & officers จะสามารถบอกถึงประสิทธิภาพแรงงานของกิจการได้

% of Salaries & allowance for director and officers

        เป็นดัชนีระหว่างค่าตอบแทนแรงงานทางอ้อมกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร การวิเคราะห์ควรพิจารณาควบคู่กับ % of Amount of processing per employee, Total manufacturing cost และ Personal expense to amount of processing ratio

% of Freight paid

        เป็นดัชนีระหว่างค่าขนส่งซึ่งหมายถึงค่าใช้จ่ายในการขนส่งและค่าหีบห่อที่บรรจุสินค้าสำเร็จรูปที่มีไว้เพื่อขายไปยังผู้ซื้อหรือผู้บริโภคโดยที่ยังไม่ได้รวมค่าขนส่งนั้นในมูลค่าสินค้าที่ขายเปรียบเทียบกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร ดัชนีนี้ถ้าสูงกว่าค่าเฉลี่ยของอุตสาหกรรมแสดงถึงการบริหาร Supply chain ที่ไม่มีประสิทธิภาพของกิจการ ดัชนีนี้จะช่วยกิจการในเรื่องการวางแผนการตลาดหาช่องทางการจัดจำหน่ายอื่นที่มีต้นทุนต่ำลง เช่น E-Commerce เป็นต้น

% of Promotion expense

        เป็นดัชนีระหว่างค่าใช้จ่ายด้านการขายและการตลาดกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร การวิเคราะห์ควรพิจารณาควบคู่กับ Amount of processing ratio

% of Interest expense

         เป็นดัชนีระหว่างค่าดอกเบี้ยและส่วนลดจ่ายกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร ถ้าดัชนีนี้สูงกว่าค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรม จะส่งผลถึงความสามารถในการก่อหนี้ของกิจการในอนาคตและสภาพคล่องของกิจการได้ การพิจารณาควรพิจารณาควบคู่กับดัชนีด้านการบริหารการเงิน (Financial Management Ratios)

% of Office depreciation

        เป็นดัชนีระหว่างค่าเสื่อมราคาอาคารสำนักงานและอุปกรณ์สำนักงานกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร หากกิจการลงทุนในอุปกรณ์ต่าง ๆ มากเกินไป ก็จะส่งผลให้ค่าเสื่อมราคาต่อหน่วยผลิตสูง และส่งผลให้ต้นทุนการผลิตเพิ่มขึ้นด้วยและที่สำคัญต้นทุนในส่วนสำนักงานไม่มีส่วนช่วยในการผลิตไม่เหมือนกับในส่วนของโรงงาน เพราะฉะนั้นดัชนีนี้ของกิจการไม่ควรมีค่าสูงกว่าค่าเฉลี่ยของอุตสาหกรรมและไม่ควรมากกว่าค่าเสื่อมราคาเครื่องจักรอุปกรณ์cost ในส่วนของโรงงานด้วย

% of Tax & other public charges

         เป็นดัชนีระหว่างภาษีและค่าธรรมเนียมต่าง ๆ ที่จ่ายให้รัฐบาลกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงาน และผู้บริหาร การจัดสรรภาษีและค่าธรรมเนียมเป็นส่วนประกอบหนึ่งของการดำเนินงาน เป็นส่วนที่รัฐบาลจะได้รับหลังหักส่วนของพนักงานและเจ้าหนี้เงินกู้แล้ว

% of R&D expense

         เป็นดัชนีระหว่างค่าใช้จ่ายในการวิจัยพัฒนากับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการ ซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร สำหรับค่าใช้จ่ายด้านการวิจัยและพัฒนาจะช่วยให้เกิดนวัตกรรมใหม่ ๆ ช่วยเพิ่มความแตกต่าง ในตัวสินค้า การวิเคราะห์ควรพิจารณาควบคู่กับ Amount of processing ratio โดยควรพิจารณาเปรียบเทียบกับค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรม หรือเปรียบเทียบค่า Amount of processing ratio ระหว่างก่อนและหลังมีการวิจัยและพัฒนา

% of Total selling & admin expense

         เป็นดัชนีระหว่างค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นในส่วนของการขายและบริหารทั้งหมดซึ่งรวมไปถึงค่าตอบแทนเจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหารเปรียบเทียบกับต้นทุนที่เกิดขึ้นของกิจการทั้งหมด ซึ่งได้แก่ ต้นทุนการผลิต ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร ค่าตอบแทนแรงงานรวมทั้งสถานประกอบการซึ่งจะรวมคนงานในโรงงาน เจ้าหน้าที่ในสำนักงานและผู้บริหาร ซึ่งค่าใช้จ่ายในการขายและบริหารถือว่าเป็นค่าใช้จ่ายหลักตัวหนึ่งที่สามารถควบคุมได้ เช่น ค่าใช้จ่ายในการส่งเสริม การขาย ค่าเช่าสำนักงาน ตลอดจนค่าน้ำประปา ค่าไฟฟ้าในสำนักงาน เป็นต้น หากดัชนีนี้มีค่าน้อยแสดงถึงการควบคุมค่าใช้จ่ายที่มีประสิทธิภาพ หากดัชนีมีค่าสูง แสดงถึงจุดรั่วไหลของค่าใช้จ่ายและจะสะท้อนไปที่ผลประกอบการของกิจการให้ต่ำลงไปด้วย

 ดัชนีด้านการบริหารการเงิน ( Financial Management Ratios )  

รายละเอียด	สูตรการคำนวณ
1. Operating profit to management capital ratio	Operating profit / Management capital
2. Operating profit to sales ratio	Operating profit / Sales
3. Ordinary profit to net worth ratio	Ordinary profit / Net worth
4. Ordinary profit to total liabilities and net worth ratio	Ordinary profit / Total liabilities and net worth
5. Gross profit to sales ratio	Gross profit / Sales
6. Ordinary profit to total revenue ratio	Ordinary profit / Total revenue
7. Management capital turnover	Sales / Management capital
8. Fixed assets turnover	Sales / Fixed assets
9. Accounts receivables turnover	Sales / (Note receivable + Accounts receivable)
10. Payables turnover	Sales / Accounts payable
11. Inventory turnover	Sales / Inventory
12. Raw materials turnover	Sales / Raw materials
13. Goods in process turnover	Sales / Goods in process
14. Product turnover	Sales / Finished goods
15. Current ratio	Current assets / Current liabilities
16. Acid ratio	(Cash & deposit + Notes rec. + Account rec.) / Current liabilities
17. Interest expense to sales ratio	Interest expense / Sales
18. Fixed assets to net worth ratio	Fixed assets / Net worth
19. Fixed assets to long-term capital ratio	Fixed assets / (Net worth + Long term debt)
20. Net worth to total liabilities and net worth ratio	Net worth / Total liabilities and net worth
21. Debt to equity ratio	Total liabilities / Net worth
22. Selling and administrative expenses to sales ratio	Selling & admin expense / Sales
23.Selling expense to sales ratio	Selling expense / Sales

        ดัชนีด้านการบริหารการเงินเป็นเครื่องมือที่ใช้ประเมินฐานะการเงิน ประสิทธิภาพ และความสามารถในการทำกำไรของกิจการ สามารถแบ่งออกได้เป็น 4 กลุ่ม คือ กลุ่มที่วัดความสามารถในการทำกำไร (Profitability Ratios) กลุ่มวัดความสามารถในการใช้สินทรัพย์ (Activity Ratios) กลุ่มวัดสภาพคล่อง (Liquidity Ratios) และกลุ่มวัดความสามารถในการก่อหนี้ (Leverage Ratios) ซึ่งแต่ละกลุ่มมีความความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกัน การวิเคราะห์จึงไม่สามารถใช้ดัชนีเพียงตัวเดียวเพราะฉะนั้นการมีดัชนีการบริหารการเงินที่ละเอียดจะให้ภาพที่ชัดเจนในการวิเคราะห์มากขึ้น อย่างไรก็ตามดัชนีทางการเงินมีข้อจำกัดในตัวเองอยู่มาก ยกตัวอย่างเช่น นโยบายทางบัญชี วิธีการประเมินค่าสินทรัพย์ การตัดค่าใช้จ่าย และสิ่งที่ต้องพึงระวังคือตัวเลขที่ได้จากดัชนีทางการเงินเพียงปีเดียวไม่ได้ให้ความหมายอะไรมากนัก แต่ถ้าสามารถศึกษาดัชนีเฉพาะจุดต่อเนื่องกันหลาย ๆ ปีจะสามารถบอกแนวโน้มได้ และที่สำคัญที่สุดคืองบการเงินที่ใช้วิเคราะห์เป็นงบการเงินในอดีต ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง ผลการวิเคราะห์ที่ได้จึงเป็นแค่เครื่องมือชี้แนะส่วนที่ควรจะเป็นแต่ไม่ได้รับประกันว่าจะต้องเกิดขึ้นซ้ำในอนาคต

กลุ่มที่วัดความสามารถในการทำกำไร (Profitability Ratios)

Operating profit to management capital ratio

         เป็นดัชนีระหว่างกำไรที่เกิดจากการดำเนินกิจการในรูปของการขายสินค้าและบริการไม่รวมรายได้อื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงาน เช่น รายได้ค่าเช่าจากที่ดิน รายได้จากการขายสินทรัพย์ ดอกเบี้ยรับ หรือกำไรจากอัตราแลกเปลี่ยนเปรียบเทียบกับค่าเฉลี่ยของสินทรัพย์ต้นงวดและปลายงวดเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินกิจการข้างต้น กล่าวคือจะไม่รวมเงินลงทุนในระยะสั้น เช่น เงินลงทุนในตลาดหลักทรัพย์หรือลงทุนในตราสารทางการเงินที่ครบกำหนดภายใน 1 ปี ไม่รวมเงินลงทุนในกิจการอื่น ๆ ระยะยาวซึ่งถือว่ามิใช่การลงทุนที่เกิดขึ้นตามปรกติของกิจการรวมไปถึงอาคารและสิ่งก่อสร้างที่อยู่ระหว่างการก่อสร้างเพราะยังไม่สามารถก่อให้เกิดรายได้ของกิจการ การใช้ค่าเฉลี่ยจะช่วยลดผลกระทบที่เกิดขึ้นจากรายการระหว่างปีไม่ให้ตัวเลขที่เกิดขึ้นมีมูลค่าสูงหรือต่ำกว่าความเป็นจริงมากนัก ดัชนีนี้แสดงถึงผลตอบแทนจากการลงทุน หรือสินทรัพย์ทุนที่ลงทุนไปในการดำเนินงาน สามารถนำมาสร้างกำไรกลับคืนมาให้กิจการได้คุ้มค่ามากน้อยเพียงไร หากค่าน้อยกว่าค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรม แสดงว่าสินทรัพย์ทุนที่ใช้ในการดำเนินงานไม่สามารถสร้างกำไรในอัตราที่เหมาะสมกลับคืนมายังกิจการ ดังนั้นกิจการอาจต้องพิจารณาลดการลงทุนในส่วนที่ไม่จำเป็นลง

Operating profit to management capital ratio =	Operating profit
	Management capital

Operating profit to sales ratio

         เป็นดัชนีระหว่างกำไรที่เกิดจากการดำเนินกิจการในรูปของการขายสินค้าและบริการไม่รวมรายได้อื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงาน เช่น รายได้ค่าเช่าจากที่ดิน รายได้จากการขายสินทรัพย์ ดอกเบี้ยรับ หรือกำไรจากอัตราแลกเปลี่ยนเปรียบเทียบกับยอดขาย เป็นดัชนีวัดความสามารถในการทำกำไรโดยพิจารณาจากยอดขาย หรือ profit margin ของกิจการ ถ้าดัชนีนี้มีค่าสูง แสดงว่ากิจการมีระบบการบริหารต้นทุนที่มีประสิทธิภาพ หรืออาจพิจารณาร่วมกับ Gross profit to sales ratio กล่าวคือ ถ้า Operating profit to sales ratio มีค่าต่ำ ในขณะที่ Gross profit to sales ratio มีค่าสูง แสดงว่ากิจการมีปัญหาในส่วนของการควบคุมค่าใช้จ่ายในการขายและบริหารและหรือในส่วนของค่าตอบแทนแรงงาน

Operating profit to sales ratio =	Operating profit
	Sales

โดยที่ Operating profit =	(รายได้จากการขายสินค้าที่ผลิต + รายได้จากการขายสินค้าที่ซื้อมาจำหน่ายในสภาพเดิม +
	รายได้จากการให้บริการ ซ่อมแซมให้กิจการอื่น) - (ต้นทุนการผลิต +ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร +
	ค่าตอบแทนแรงงานทั้งสถานประกอบการ)

Ordinary profit to net worth ratio

         เป็นดัชนีระหว่างกำไรที่เกิดขึ้นทั้งหมดของกิจการซึ่งจะรวมกำไรที่เกี่ยวข้องจากการดำเนินกิจการโดยตรงและกำไรที่ไม่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานเปรียบเทียบกับค่าเฉลี่ยของส่วนของเจ้าของต้นงวดและปลายงวด เป็นการวัดความสามารถในการหาผลตอบแทนของกิจการจากเงินลงทุนเฉพาะส่วนของเจ้าของหรือผู้ถือหุ้นว่าได้มากน้อยเพียงใด หรือเป็นการวัดประสิทธิภาพในการทำกำไรเมื่อเปรียบเทียบกับส่วนทุน กล่าวคือผลตอบแทนจากการลงทุนของผู้ถือหุ้น คือผลตอบแทนในส่วนของเจ้าของที่ได้รับจากการลงทุนในกิจการ ดังนั้นจึงเป็นดัชนีที่มีความสำคัญใช้พิจารณาร่วมกับการจัดหาเงินทุนในรูปการก่อหนี้ (Leverage Ratio) เช่น หากดัชนีมีค่าน้อยกว่าอุตสาหกรรม แสดงว่าผู้ถือหุ้นได้รับผลตอบแทนต่ำ ซึ่งอาจเกิดขึ้นจากการจัดสัดส่วนการลงทุนที่ไม่เหมาะสม เช่น การใช้ส่วนของทุนมากกว่าส่วนของหนี้ ซึ่งมีต้นทุนสูงกว่า และสำหรับในกิจการขนาดเล็กหรือเจ้าของคนเดียว ส่วนของทุนจะหมายถึงเจ้าของกิจการ (Owner) การพิจารณาในกรณีนี้ควรพิจารณาร่วมกับ Operating profit to management capital ratio จะได้ภาพที่ชัดเจนยิ่งขึ้น

Ordinary profit to net worth ratio =	Ordinary profit
	Net worth

โดยที่ Operating profit =	รวมรายรับ - (ต้นทุนการผลิต +ค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร +
	ค่าใช้จ่ายอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงาน + *ค่าตอบแทนแรงงานทั้งสถานประกอบการ)

         ดัชนีนี้เป็นการวัดอัตราผลตอบแทนของกำไรหลังหักดอกเบี้ยและภาษีเปรียบเทียบกับแหล่งที่มาของเงินทุนของกิจการ เป็นการวัดประสิทธิภาพในการดำเนินงานของฝ่ายจัดการหรือพูดอีกนัยหนึ่งว่าเป็นการวัดประสิทธิภาพการทำกำไรเมื่อเปรียบเทียบกับมูลค่าสินทรัพย์ของกิจการ หากดัชนีมีค่าน้อยกว่าอุตสาหกรรมอาจหมายถึงกิจการมีการใช้แหล่งเงินทุนไม่เหมาะสม มีต้นทุนสูงเกินกว่ากำไรที่เกิดขึ้น อาจต้องพิจารณาหาแหล่งเงินทุนที่มีต้นทุนต่ำ หรืออาจเป็นเพราะมีการลงทุนในสินทรัพย์มากเกินไปหรือปัญหาอาจมาจากตัว Ordinary profit เองที่มีรายรับน้อยเกินไปหรือมีต้นทุนในส่วนอื่นมากเกินไป ดังนั้นการตีความหมายของดัชนีนี้ต้องใช้ความระมัดระวัง โดยจะต้องพิจารณาร่วมกับ Ordinary profit to own capital ratio หรือ Fixed asset turnover หรือ Cost management ratios ในรายการที่เกี่ยวข้องควบคู่ไปด้วย

Total liabilities and net worth =	(หนี้สินรวม + ส่วนของเจ้าของรวม) ต้นงวด+ (หนี้สินรวม + ส่วนของเจ้าของรวม)ปลายงวด
	2

Gross profit to sales ratio

         อัตรากำไรขั้นต้นต่อยอดขายเป็นการวัดความสามารถในการทำกำไรแบบหนึ่งโดยพิจารณาจากส่วนต่างของยอดขายกับต้นทุนขาย หากดัชนีมีค่าสูงกว่าอุตสาหกรรมแสดงว่ากิจการมีความสามารถในการควบคุมต้นทุนขายได้ดี ส่งผลให้มีกำไรขั้นต้นต่อหน่วยสูง ดัชนีนี้จะสะท้อนให้เห็นถึงประสิทธิภาพในการควบคุมต้นทุนการผลิต การทำกำไรจากยอดขายนี้จะไม่ครอบคลุมไปถึงการวัดการเปลี่ยนแปลงของราคาหรือการเปลี่ยนแปลงของปริมาณขาย กล่าวคือ เป็นอัตราส่วนที่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการทำกำไรขั้นต้นของกิจการโดยที่ยังไม่คำนึงถึงค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานอื่น ๆ

Gross profit to sales ratio =	Gross profit
	Sales

โดยที่ Gross profit =	(รายได้จากการขายสินค้าที่ผลิต + รายได้จากการขายสินค้าที่ซื้อมา
	จำหน่ายในสภาพเดิม + รายได้จากการให้บริการ ซ่อมแซมให้กิจการอื่น) -
	(ต้นทุนการผลิต +ค่าตอบแทนแรงงานประจำของโรงงาน + ค่าตอบแทนแรงงานชั่วคราวของโรงงาน)

         ดัชนีนี้แสดงถึงกำไรของกิจการหลังหักดอกเบี้ยและภาษีเปรียบเทียบกับยอดรายรับทั้งหมด เป็นการวัด profit margin อีกรูปแบบว่ากำไรที่เกิดขึ้นเป็นสัดส่วนเท่าไรกับรายรับทั้งหมดที่เข้ามาในกิจการในรอบระยะเวลาบัญชีหนึ่ง หากดัชนีมีค่าสูงเมื่อเปรียบเทียบกับค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรม แสดงว่ากิจการนั้นสามารถบริหารค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในทางตรงข้ามหากดัชนีมีค่าต่ำซึ่งอาจเกิดจากรายได้ของกิจการลดลงหรือกิจการมีรายการต้นทุนค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น การหาสาเหตุจำเป็นต้องใช้ดัชนีที่เกี่ยวข้อง เช่น ดัชนีด้านการบริหารต้นทุนร่วมพิจารณาในลำดับต่อไป

         เป็นการวัดประสิทธิภาพการลงทุนในสินทรัพย์ที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานของกิจการว่ากิจการได้ใช้ประโยชน์จากสินทรัพย์เหล่านี้ให้เกิดประโยชน์ สามารถสร้างยอดขายได้เต็มที่หรือไม่ หรือเป็นการวัดว่าการลงทุนในสินทรัพย์มีความสอดคล้องกับยอดขายหรือไม่ หากดัชนีมีค่าน้อย แสดงว่ากิจการอาจมีการลงทุนในสินทรัพย์มากเกินไปหรือกิจการอาจใช้ประโยชน์จากสินทรัพย์ต่าง ๆ ได้ไม่เต็มประสิทธิภาพควรพิจารณาตัดทอนสินทรัพย์ที่ไม่มีความจำเป็นต้องใช้ลง หรือหาแนวทางในการใช้ประโยชน์จากสินทรัพย์ที่มีอยู่ให้มากขึ้น รวมทั้งต้องพิจารณาว่าจะหาแนวทางในการสร้างยอดขายเพิ่มขึ้นได้อีกหรือไม่ เป็นต้น

         ดัชนีค่าใช้จ่ายในการขายและบริหารต่อยอดขาย แสดงถึงค่าใช้จ่ายที่กิจการจ่ายให้แก่พนักงานและค่าใช้จ่ายด้านการขายและบริหารเมื่อเปรียบเทียบกับยอดขาย ถ้าดัชนีนี้มีค่าต่ำจะดี เพราะแสดงค่าใช้จ่ายในการขายและบริหารน้อยเมื่อเทียบกับยอดขายหนึ่งหน่วย หากดัชนีมีค่าสูงเมื่อเปรียบเทียบกับค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรมอาจหมายถึงกิจการลงทุนในค่าใช้จ่ายส่วนการขายและบริหารมากเกินไป หรืออาจเป็นที่ราคาขายต่ำเกินไปหรือไม่ แนวทางหนึ่งของการเพิ่มค่าดัชนีนี้คือการสร้างยอดขายให้เพิ่มขึ้นโดยการเพิ่มราคาสินค้าหรือปริมาณขาย ซึ่งทำได้ยากกว่าการบริหารหรือควบคุมค่าใช้จ่ายให้มีประสิทธิภาพเนื่องจากค่าใช้จ่ายในการขายและบริหารถือเป็นค่าใช้จ่ายหลักตัวหนึ่งที่สามารถควบคุมได้ ค่าดัชนีที่มีค่าสูงแสดงถึงจุดรั่วไหลของค่าใช้จ่ายและจะสะท้อนไปในทางเดียวกับดัชนีที่แสดงความสามารถในการทำกำไรของกิจการให้ต่ำลงด้วยเช่นกัน

        ดัชนีนี้จะคล้ายกับ Selling and administrative expenses to sales ratio แตกต่างกันเพียงพิจารณาเพียงค่าใช้จ่ายในการขายและการตลาดเพียงอย่างเดียวว่าเป็นสัดส่วนเท่าไรเมื่อเทียบกับรายได้จากการขายสินค้าและบริการ การพิจารณาดัชนีนี้ควรพิจารณาร่วมกับอัตราการเติบโตของยอดขายของกิจการว่าไปในทิศทางเดียวกันหรือไม่

กลุ่มวัดความสามารถในการใช้สินทรัพย์ (Activity Ratios)

Fixed assets turnover

         อัตราการหมุนเวียนของสินทรัพย์ถาวร คือการวัดประสิทธิภาพของการลงทุนในสินทรัพย์ถาวรของกิจการ โดยวัดว่าสินทรัพย์ถาวรที่กิจการใช้ในการดำเนินงานสามารถสร้างยอดขายกลับมายังกิจการได้กี่เท่า ดังนั้นหากดัชนีมีค่าน้อย ก็อาจเกิดขึ้นเนื่องจากลงทุนในสินทรัพย์ถาวรที่มากเกินไปไม่เหมาะสมกับยอดขาย การพิจารณาประสิทธิภาพการหมุนเวียนของสินทรัพย์ถาวรดังกล่าว สามารถแยกพิจารณาในแต่ละรายการของสินทรัพย์ถาวรเพิ่มเติมได้ เช่น อัตราการหมุนเวียนของเครื่องจักรและอุปกรณ์ คือการวัดถึงประสิทธิภาพการลงทุนในเครื่องจักรและอุปกรณ์ หากดัชนีมีค่าน้อย แสดงว่ากิจการมีการใช้เครื่องจักรไม่เต็มประสิทธิภาพ หรือลงทุนในเครื่องจักรอุปกรณ์ต่าง ๆ มากเกินไป อัตราการหมุนเวียนของที่ดินคือการวัดประสิทธิภาพของการลงทุนในที่ดิน หากดัชนีมีค่าน้อย แสดงว่ากิจการอาจจะลงทุนในที่ดินมากเกินไป ซึ่งเกิดจากการตั้งโรงงานในทำเลที่ดินที่มีราคาแพงแต่สามารถชดเชยได้ด้วยค่าขนส่งที่ต่ำหรือการซื้อที่ดินเพื่อรองรับการขยายงานในอนาคต และอัตราการหมุนเวียนของอาคารโรงงาน คือการวัดประสิทธิภาพของการลงทุนในอาคาร โรงงาน หากดัชนีมีค่าน้อย แสดงว่ากิจการลงทุนในอาคารโรงงานมากเกินไปหรือใช้เนื้อที่ของโรงงานอย่างไม่มีประสิทธิภาพ เช่น การจัดเก็บสินค้าคงเหลือจำนวนมาก เป็นต้น ทั้งนี้การวัดควรพิจารณาประกอบกับดัชนีประสิทธิภาพการลงทุนในสินทรัพย์ (Management capital turnover) ด้วย

Fixed assets turnover =	Sales
	Fixed assets

Accounts receivables turnover

         อัตราการหมุนเวียนของลูกหนี้ แสดงถึงระดับของการลงทุนในลูกหนี้ของกิจการถัวเฉลี่ยเมื่อเปรียบเทียบกับยอดขาย สามารถวัดประสิทธิภาพของนโยบายการจัดเก็บหนี้ของกิจการ กล่าวคือ หากดัชนีตัวนี้มีค่าน้อยแสดงว่ากิจการมียอดลูกหนี้การค้าและตั๋วเงินรับจำนวนมาก หรือกิจการขายสินค้าเป็นเงินเชื่อจำนวนมาก หรือมีนโยบายการจัดเก็บหนี้ไม่มีประสิทธิภาพ ซึ่งดัชนีดังกล่าวสามารถนำไปคำนวณหาระยะเวลาในการจัดเก็บหนี้ของกิจการซึ่งจะให้ภาพที่ชัดเจนกว่าโดยแปลงจำนวนครั้งที่ได้ให้เป็นวันซึ่งจะใช้ 365 วัน หรือ 360 วัน ขึ้นอยู่กับกำหนดว่าจะใช้จำนวนใด โดยสามารถพิจารณาร่วมกับ payable turnover เพื่อเปรียบเทียบในส่วนของเจ้าหนี้การค้าของกิจการ

Accounts receivables turnover =	Sales
	(Note receivable + Accounts receivable)

โดยที่ Sales =	รายได้จากการขายสินค้าที่ผลิต + รายได้จากการขายสินค้าที่ซื้อมาจำหน่ายในสภาพเดิม +
	รายได้จากการให้บริการ ซ่อมแซมให้กิจการอื่น

         อัตราการหมุนเวียนของเจ้าหนี้ แสดงถึงระดับของหนี้สินทางการค้าของกิจการเมื่อเปรียบเทียบกับยอดขาย หากดัชนีตัวนี้มีค่าน้อยแสดงว่ากิจการมีการซื้อวัตถุดิบสินค้าเป็นเงินเชื่อจำนวนมาก กิจการมีเครดิตทางการค้าที่ดี แต่ต้องระวังไม่ให้มากเกินไปและโดยทั่วไปจะสอดคล้องกับ Account receivable turnover ด้วย ซึ่งดัชนีดังกล่าวสามารถนำไปคำนวณหาระยะเวลาในการชำระหนี้ของกิจการได้และจะให้ภาพที่ชัดเจนมากขึ้น การพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างระยะเวลาในการจัดเก็บหนี้และระยะเวลาในการชำระหนี้ของกิจการจะสามารถบอกสภาพคล่องของกิจการได้ด้วย

         อัตราการหมุนเวียนของสินค้าคงเหลือ คือการวัดประสิทธิภาพการจัดการสินค้าคงเหลือของกิจการ หากดัชนีมีค่าต่ำ แสดงว่ากิจการมีสินค้าคงเหลือซึ่งประกอบด้วยวัตถุดิบ สินค้าระหว่างผลิตและสินค้าสำเร็จรูปเป็นจำนวนมาก ซึ่งสินค้าเหล่านี้ยังไม่สามารถหมุนเวียนสร้างเป็นยอดขายให้แก่กิจการได้ ถือเป็นการวัดประสิทธิภาพการขายของกิจการได้รูปแบบหนึ่ง อัตราการหมุนเวียนของสินค้าคงเหลือที่ต่ำยังบอกนัยของต้นทุนจมที่กิจการเผชิญในการจัดเก็บสินค้าคงเหลือ อย่างไรก็ตามตัวเลขที่สูงเกินไปก็อาจแสดงถึงการสูญเสียโอกาสในการสร้างยอดขายเนื่องจากมีการบริหารสินค้าคงเหลือที่ไม่มีประสิทธิภาพ เพราะฉะนั้นการเปรียบเทียบควรใช้ค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรมเป็นมาตรฐานในการเปรียบเทียบ นอกจากนี้ ดัชนีดังกล่าวสามารถนำไปวิเคราะห์แยกออกเป็นส่วน ๆ ได้อีกตามรายละเอียดในแต่ละรายการ เช่น ดัชนีอัตราการหมุนเวียนของสินค้าสำเร็จรูป อัตราการหมุนเวียนของสินค้าระหว่างผลิต และอัตราการหมุนเวียนของวัตถุดิบ

         อัตราการหมุนเวียนของวัตถุดิบ คือการวัดประสิทธิภาพการจัดการวัตถุดิบสามารถใช้วัดประสิทธิภาพการบริหารการผลิตของผู้ผลิตได้ระดับหนึ่ง กล่าวคือ หากดัชนีมีค่าต่ำ แสดงว่ากิจการมีการสต็อกวัตถุดิบจำนวนมาก แสดงถึงการวางแผนการผลิตไม่มีประสิทธิภาพ การที่ดัชนีมีค่าต่ำอาจเป็นเพราะมีสินค้าคงเหลือเพิ่มขึ้น เพราะฉะนั้นสามารถพิจารณาร่วมกับอัตราการหมุนเวียนของสินค้าสำเร็จรูป ดัชนีนี้ไม่ควรมีค่าสูงหรือต่ำเกินไป ระดับของอัตราการหมุนเวียนของวัตถุดิบที่เหมาะสมคือระดับที่มีวัตถุดิบไม่เกินความต้องการในการผลิต อย่างไรก็ตามการพิจารณาส่วนนี้ควรคำนึงถึงแหล่งวัตถุดิบที่กิจการสั่งซื้อด้วย หากแหล่งวัตถุดิบอยู่ไกลจากโรงงาน อาจต้องสำรองวัตถุดิบไว้จำนวนหนึ่ง

         อัตราการหมุนเวียนของสินค้าระหว่างผลิต คือการวัดประสิทธิภาพการจัดการสินค้าระหว่างผลิตของกิจการ หากดัชนีมีค่าต่ำ แสดงถึงกิจการมีการสต็อกสินค้าระหว่างผลิตจำนวนมาก ซึ่งสินค้าดังกล่าวยังไม่สามารถขายออกไปได้ เนื่องจากยังผลิตไม่เสร็จ ทำให้เกิดเงินลงทุนจมเช่นเดียวกัน สาเหตุที่กิจการมีการสต็อกสินค้าระหว่างผลิตจำนวนมาก อาจเกิดจากการวางแผนการผลิตที่ไม่เหมาะสม ซึ่งกิจการควรไปปรับปรุงสายการผลิตให้ดีขึ้น โดยอาจนำเทคนิคต่าง ๆ ทางการผลิตเข้ามาช่วย เช่น ระบบการผลิตแบบทันเวลาพอดี (Just in time)

         อัตราการหมุนเวียนของสินค้าสำเร็จรูป คือการวัดประสิทธิภาพการจัดการสินค้าสำเร็จรูปของกิจการ หากดัชนีมีค่าต่ำ แสดงว่ากิจการมีการสต็อกสินค้าสำเร็จรูปจำนวนมาก แต่สินค้านั้นยังไม่สามารถขายออกไปได้ ซึ่งอาจเกิดจากสินค้าล้าสมัย ไม่เป็นที่ต้องการของตลาด หรือกิจการผลิตไว้ก่อนมีคำสั่งซื้อเข้ามา ซึ่งทำให้เงินลงทุนจมเช่นกัน

         อัตราส่วนเงินทุนหมุนเวียนเป็นอัตราส่วนที่นิยมใช้กันมาก เป็นเครื่องชี้ฐานะทางการเงินระยะสั้นของกิจการ ดัชนีนี้เป็นการวัดอย่างหยาบแต่ก็สามารถช่วยตอบคำถามในเรื่องความสามารถในการชำระหนี้ระยะสั้นหรือสภาพคล่องของกิจการได้ระดับหนึ่ง กล่าวคือ ในมุมมองของเจ้าหนี้ดัชนีนี้ยิ่งมีค่าสูงยิ่งดีแสดงถึงกิจการมีสภาพคล่องสูง มีสินทรัพย์สภาพคล่องที่สามารถเปลี่ยนมือเป็นเงินสดได้มากในกรณีที่มีปัญหาในเรื่องของการชำระหนี้ แต่สำหรับผู้บริหารแล้วอาจมองได้ว่ากิจการมีสินทรัพย์หมุนเวียนเกินความจำเป็นหรือไม่ เช่น มีสินค้ามากเกินไปทำให้มีต้นทุนในการจัดเก็บเพิ่มหรืออาจถือเงินสดมากโดยไม่มีความจำเป็น เป็นต้น ดังนั้นอัตราส่วนที่สูงจึงบอกได้แค่กิจการมีสภาพคล่องที่สูง ดังนั้นการพิจารณาอัตราส่วนนี้จึงไม่สามารถพิจารณาได้เพียงลำพัง ควรพิจารณาดูความเคลื่อนไหวของเงินทุนหมุนเวียนในอดีตควบคู่ไปด้วยซึ่งการวิเคราะห์ในลักษณะนี้จะเป็นเครื่องช่วยชี้บอกถึงความมั่นคงทางการเงินหรือความยุ่งยากทางการเงินที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ผ่านมาได้

         อัตราส่วนสินทรัพย์คล่องตัว ใช้วัดความสามารถในการชำระหนี้ระยะสั้นเช่นเดียวกับอัตราส่วนเงินทุนหมุนเวียน(Current ratio) แต่จะพยายามตัดสิ่งที่เป็นปัญหาในการเปลี่ยนเป็นเงินสดออก คือ สินค้าคงเหลือ จะพิจารณาเพียงสินทรัพย์ที่สามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดได้เร็วเท่านั้น ซึ่งได้แก่ เงินสด เงินฝากธนาคาร ลูกหนี้การค้าและตั๋วเงินรับ อัตราส่วนนี้มีข้อสมมติฐานว่าถ้าต้องเลิกกิจการหรือหยุดดำเนินงานจำเป็นต้องขายสินทรัพย์เพื่อนำเงินมาชำระหนี้ระยะสั้น มีสินทรัพย์อะไรบ้างที่พร้อมที่จะเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ทันที ใช้พิจารณาควบคู่กับอัตราส่วนเงินทุนหมุนเวียน

         เป็นอัตราส่วนที่ใช้วัดความสามารถในการชำระค่าใช้จ่ายทางการเงินอันเนื่องมาจากการใช้เงินทุนโดยวิธีการก่อหนี้หรือภาระผูกพันกับสถาบันการเงินไม่รวมภาระผูกพันอื่นเช่น ค่าเช่าตามสัญญาเช่า เงินปันผลหุ้น เป็นต้น เปรียบเทียบกับยอดขายของกิจการ ซึ่งในที่นี้หมายถึง รายรับจากการขายสินค้าที่ผลิต รายรับจากการขายสินค้าที่ซื้อมาจำหน่ายในสภาพเดิม และ รายรับจากการให้บริการ ซ่อมแซมให้กิจการอื่น อัตราส่วนนี้แสดงถึงยอดขายจากการดำเนินงาน 1 บาท จะต้องนำไปจ่ายดอกเบี้ยเป็นจำนวนเงินเท่าไร ถ้ามีค่าสูงแสดงว่าการจ่ายดอกเบี้ยอาจมีปัญหา เป็นเครื่องชี้ถึงความสามารถในการก่อหนี้ในอนาคตของกิจการด้วย

         ดัชนีนี้เป็นอัตราส่วนเปรียบเทียบระหว่างสินทรัพย์ระยะยาวของกิจการกับส่วนของเจ้าของ ดัชนีที่มีค่าต่ำจะดีกว่าดัชนีที่มีค่าสูง กล่าวคือการที่ดัชนีมีค่าต่ำจะหมายถึงกิจการมีส่วนของทุนมากกว่าสินทรัพย์ถาวร โดยทั่วไปแล้วดัชนีนี้ไม่ควรมีค่าเกิน 1 หรือ ร้อยละ 100

         เป็นอัตราส่วนที่ใช้วัดการลงทุนในสินทรัพย์ระยะยาวกับแหล่งที่มาของเงินทุนระยะยาว ซึ่งก็คือในส่วนของ เจ้าของและหนี้สินระยะยาว ดัชนีนี้แสดงถึงแหล่งที่มาของเงินทุนว่าเหมาะสมกับการลงทุนในสินทรัพย์ระยะยาวของ กิจการหรือไม่ หากดัชนีมีค่ามากกว่าค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรม อาจหมายถึงสินทรัพย์ระยะยาวของบริษัทมาจากแหล่งเงินทุนระยะสั้นซึ่งจะเกิดการไม่สอดคล้องกันระหว่างแหล่งที่มาและแหล่งใช้ไปของเงินทุนของกิจการ แต่ถ้าหากดัชนีมีค่าน้อยกว่าค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรมอาจมองไปถึงการขยายการลงทุนในเครื่องจักร แต่ก็ต้องพิจารณาร่วมกับปัจจัยอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง เช่น ภาวะอุตสาหกรรมและแนวโน้มในอนาคต ตลอดจนประเภทของธุรกิจว่าเหมาะสมหรือมีความจำเป็นกับการลงทุนในสินทรัพย์ถาวรหรือไม่ เป็นต้น

         เป็นอัตราส่วนเปรียบเทียบระหว่างแหล่งใช้ไปของเงินทุนของกิจการว่าเป็นส่วนของทุนหรือส่วนของเจ้าของเท่าไร ถ้าดัชนีตัวนี้สูงมาก อาจมองได้ว่าเป็นกิจการครอบครัวที่ยังใช้แหล่งเงินจากเจ้าของกิจการอยู่ หรืออาจมองไปถึงการไม่มีประสิทธิภาพในการจัดหาแหล่งเงินทุนที่มีต้นทุนต่ำกว่านี้ได้ หรืออาจมองไปถึงเครดิตของกิจการ

         อัตราส่วนแห่งหนี้เป็นอัตราส่วนวัดเงินทุนรวมของกิจการที่จัดหามาในรูปของหนี้ เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปว่าการก่อหนี้ของกิจการมีขีดจำกัดและปัจจัยที่เป็นข้อจำกัดนี้มีหลายปัจจัยด้วยกัน เช่น เสถียรภาพของยอดขาย ความคล่องตัวของสินทรัพย์ที่จะเปลี่ยนเป็นเงินสด ประเภทธุรกิจ เป็นต้น ถ้าดัชนีนี้สูงกว่าค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรม จะเป็นอันตรายต่อเจ้าหนี้และตัวกิจการเอง กล่าวคือถ้าส่วนของผู้ถือหุ้นซึ่งถือเป็นเกราะคุ้มกันให้เจ้าหนี้มีน้อยแล้วในกรณีที่กิจการล้มละลาย สินทรัพย์ทั้งหมดของกิจการที่มีอยู่มักจะจำหน่ายได้ต่ำกว่ามูลค่าที่ปรากฎตามบัญชี เพราะถ้าขายเร็วต้องขายในราคาต่ำ ดังนั้นเจ้าหนี้อาจได้รับชำระหนี้ไม่ครบถ้วน ส่วนอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับกิจการได้คือถ้ารายได้ไม่เป็นไปตามที่คาดคะเนไว้ กิจการมีโอกาสประสบผลขาดทุนได้ง่ายเพราะต้องแบกภาระในรูปของดอกเบี้ยไว้สูง ในกรณีตรงกันข้าม การที่กิจการมีอัตราส่วนแห่งหนี้ต่ำเกินไปก็ไม่เป็นผลดีเช่นกัน เพราะนอกจากจะแสดงถึงเครดิตของกิจการไม่ดีแล้วยังทำให้การขยายตัวเป็นไปอย่างเชื่องช้าอีกด้วย เพราะฉะนั้นการเปรียบเทียบกับค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรมจะช่วยให้กิจการมีเกณฑ์ที่สามารถวิเคราะห์หรือตัดสินใจได้ง่ายขึ้น

 ดัชนีชี้วัดสถานภาพของสถานประกอบการ (Performance Ratios)

        คือดัชนีมูลค่าขายของสินค้าที่ผลิตต่อจำนวนแรงงานทั้งหมด แสดงถึงประสิทธิภาพการทำงานของพนักงานแต่ละคนเมื่อเทียบกับมูลค่าขายของสินค้าที่ผลิตได้ เป็นการวัดประสิทธิภาพแรงงานในเชิงมูลค่า กล่าวคือ แรงงาน 1 คน สามารถสร้างยอดขายของสินค้าที่ผลิตให้กิจการเป็นมูลค่าเท่าไร ดัชนีตัวนี้ถ้ามีค่าสูงจะดี ถ้าน้อยจะแสดงถึงประสิทธิภาพแรงงานต่ำ อย่างไรก็ตามมีข้อระวังในการตีความหมาย กล่าวคือ การเพิ่มขึ้นหรือลดลงของมูลค่าขายของสินค้าที่ผลิตอาจไม่ได้มาจากประสิทธิภาพแรงงานแต่อาจเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงราคาขายหรือปริมาณขายได้ หากใช้มูลค่าเพิ่มวิเคราะห์การตีความหมายจะถูกต้องมากกว่าเพราะมูลค่าเพิ่มคือมูลค่าที่เกิดขึ้นจากการดำเนินกิจกรรมของหน่วยงานที่เพิ่มให้กับสิ่งที่ซื้อมาจากภายนอก ดังนั้นการพิจารณาร่วมกับดัชนีตัวอื่นๆ ที่มีความเกี่ยวข้องกันจะช่วยยืนยันและเกิดความถูกต้องมากขึ้น

         เป็นการวัดการผลิตภาพแรงงานเชิงมูลค่าเพิ่ม (Value-added Productivity) ดัชนีนี้จะบอกถึงประสิทธิภาพของแรงงานหนึ่งหน่วยในการทำให้เกิดผลประโยชน์ที่เกิดจากกระบวนการผลิตหลังหักค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องออกแล้ว ถ้าดัชนีนี้มีค่าสูงแสดงถึงประสิทธิภาพของแรงงานต่อมูลค่าที่เกิดจากกระบวนการผลิตสุทธิสูง อย่างไรก็ตาม การพิจารณาควรดูควบคู่ไปกับ Amount of production per employee

         เป็นอัตราส่วนเปรียบเทียบระหว่างมูลค่าการขายสุทธิกับมูลค่าการขายสินค้าที่ผลิต ดัชนีนี้จะบอกถึงความมีประสิทธิภาพในการบริหารค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้อง ซึ่งได้แก่ ค่าวัตถุดิบ ค่าชิ้นส่วนต่างๆ ที่ใช้ในการผลิต และค่าจ้างเหมาจ่ายที่จ้างหน่วยงานภายนอกผลิต กล่าวคือ ถ้าดัชนีมีค่ามากแสดงถึง กิจการมีประสิทธิภาพในการควบคุมค่าใช้จ่ายดังกล่าว และจะดียิ่งขึ้นถ้าค่านี้อยู่สูงกว่าค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรม ในกรณีตรงข้าม หากดัชนีนี้มีค่าน้อยแสดงถึงความไม่มีประสิทธิภาพในการควบคุมค่าใช้จ่าย เป็นการช่วยตรวจสอบจุดรั่วไหลของค่าใช้จ่ายที่อาจเกิดขึ้นของกิจการได้อีกทางหนึ่ง

         ดัชนีของค่าตอบแทนแรงงานทั้งหมดต่อมูลค่าเพิ่ม ดัชนีนี้ใช้พิจารณาควบคู่กับ Amount of processing per employee เป็นการพิจารณาจัดสรรเงินให้พนักงาน คือ ส่วนแบ่งของพนักงานที่ได้รับจากมูลค่าเพิ่มที่เกิดขึ้นในกิจการ หรือแสดงถึงค่าใช้จ่ายที่กิจการจ่ายให้แก่พนักงานในรูปของ เงินเดือน โบนัส และสวัสดิการต่างๆ เทียบกับมูลค่าเพิ่มที่พนักงานร่วมกันสร้างขึ้น หากดัชนีมีค่าสูง แสดงว่ามูลค่าเพิ่มในกิจการถูกจัดสรรไปสู่พนักงานมาก ซึ่งก็หมายถึงว่าส่วนของการดำเนินงานหรือส่วนที่เจ้าของทุนได้รับจะต่ำ อาจใช้ดัชนีนี้เป็นเกณฑ์ในการตัดสินใจเรื่องนโยบายค่าจ้างแรงงานของกิจการได้อีกทางหนึ่ง

         ประสิทธิภาพการลงทุนในเครื่องจักรและอุปกรณ์ คือดัชนีมูลค่าเพิ่มต่อมูลค่าสินทรัพย์ประเภทเครื่องจักรและอุปกรณ์ แสดงถึงการลงทุนในสินทรัพย์ประเภทเครื่องจักรอุปกรณ์ว่ามีความเหมาะสมเพียงใด หรือมีการใช้เครื่องจักรได้เต็มที่หรือไม่ หากดัชนีมีค่าน้อย แสดงว่าเครื่องจักรที่มีอยู่นำมาใช้ในการผลิตเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มได้ต่ำกว่าที่ควรจะเป็น ในกรณีนี้อาจเกิดจากการลงทุนในเครื่องจักรมากเกินกว่าการผลิตจริง หรือมีการจัดการเครื่องจักรไม่ดีพอ ตลอดจนการใช้เครื่องจักรอุปกรณ์ไม่ถูกวิธี จึงทำให้ผลิตได้ไม่เต็มที่ อนึ่งการวัดประสิทธิภาพการลงทุนในเครื่องจักรและอุปกรณ์ต้องพิจารณาประกอบกับการหมุนเวียนของเครื่องจักรและอุปกรณ์และดัชนีตัวอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง

         ความเข้มข้นในการลงทุนด้านเครื่องจักรและอุปกรณ์แสดงถึงความสัมพันธ์ของเครื่องจักรและอุปกรณ์ที่ใช้ในการดำเนินงานต่อจำนวนพนักงานว่ามีความเหมาะสมเพียงใดและความเหมาะสมดังกล่าวจะขึ้นอยู่กับประเภทของ อุตสาหกรรมด้วย เช่น อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ เป็นอุตสาหกรรมที่เน้นทุนในการดำเนินงาน (Capital Intensive) ก็จะมีค่าของดัชนีตัวนี้สูงกว่าอุตสาหกรรมสิ่งทอที่จัดเป็นอุตสาหกรรมที่เน้นแรงงานในการดำเนินงาน (Labor Intensive) ดังนั้นการที่บริษัทแผงวงจรไฟฟ้ามีดัชนีตัวนี้ที่มีค่าสูงกว่าบริษัทเสื้อผ้าสำเร็จรูป ก็ไม่ได้หมายความว่าบริษัทแผงวงจรไฟฟ้ามีการลงทุนที่มากเกินไป เป็นต้น

         เป็นอัตราส่วนที่แสดงถึงสัดส่วนค่าวัตถุดิบต่อมูลค่าสินค้าที่ผลิต ในกรณีที่ค่าดัชนีนี้มีค่าสูงขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับตัวเลขในอดีตหรือค่าเฉลี่ยของกิจการ อาจเกิดจากกระบวนการจัดหาวัตถุดิบไม่มีคุณภาพหรือมีความเสียหายจากการจัดเก็บไม่ถูกต้อง อย่างไรก็ตามวัตถุดิบถือเป็นปัจจัยการผลิตที่สำคัญ การปล่อยให้ค่าวัตถุดิบสูงเกินไปก็จะมีผลกระทบต่อค่าใช้จ่ายในส่วนอื่นๆ และกำไรของกิจการในที่สุด โดยควรพิจารณาควบคู่กับ raw materials turnover หรือ material cost ratio

         เป็นอัตราส่วนที่แสดงสัดส่วนค่าตอบแทนแรงงานทางตรงต่อมูลค่าสินค้าที่ผลิตดัชนีสามารถบอกถึงความเข้มข้นของแรงงานในกระบวนการผลิตได้ ในกรณีที่มีการปรับขึ้นค่าแรงอาจทำให้อัตราส่วนนี้สูงขึ้นแต่ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นผลลบของกิจการเสมอไปเพราะต้องพิจารณาคู่กับ Amount of processing per employee การเพิ่มขึ้นของ Labor cost to production value ratio น้อยกว่าการเพิ่มขึ้นของ Amount of processing per employee ถือว่ากิจการมีประสิทธิภาพของแรงงานที่ดีเมื่อเทียบกับค่าแรงที่เพิ่มขึ้น